Skip to content

Woede 4

07/01/2012

In het onlangs verschenen januarinummer van Siné Mensuel (nr. 5) treft men naast de gebruikelijke hoeveelheid harde satire twee vraaggesprekken. In het ene wordt de maatschappijkritische socioloog Laurent Mucchielli aan de tand gevoel over het politiek manipuleerbare verschijnsel ‘veiligheid’. Ik voerde deze socioloog al op in mijn bijdrage op deze site over ‘definitiemacht’. Wat Mucchielli bij Siné aandraagt, levert extra voorbeelden voor dat item, zoals bijvoorbeeld het volgende.

Met betrekking tot de delinquentie van jeugdgroepen legt hij uit hoe die al in het begin van de negentiende eeuw wordt geconstrueerd…wanneer volkse dagbladen in opkomst zijn. Die moeten het vooral hebben van berichtgeving in de sfeer van misdaadverslaggeving en andere ‘lekkere’ verhalen. Ruime aandacht krijgen de jeugdbendes in 1905-1910, die toen al de voorsteden ‘terroriseerden’.

Na de tweede wereldoorlog zijn het de kinderen van de babyboom. Paris Match spreekt in de zomer van 1959 voor het eerst over de ‘blousons noirs’. Jeugd die voor niets meer respect heeft en zich laat ‘perverteren door de Amerikaanse cultuur’. Zij luistert naar rockmuziek, zoals nu naar rap.

Steeds worden deze zaken in het kader van ‘onveiligheid’ en ‘hard optreden’ door politici geïnstrumentaliseerd. In Frankrijk zie je de aandacht wisselen binnen de groep ‘jonge immigranten’: van ‘Arabier’ tot ‘zwarte’. Het probleem van de ‘delinquentie van de jeugd’ is een politieke uitvinding. Waarom? Het drijft op de angst en het is de grondslag van de handel die politiek wordt bedreven.

In dit licht is het dus helemaal de vraag of men het probleem wel wil oplossen. Want dat er empirisch vaststelbaar problemen zijn, dat is niet de kwestie. Waar komen die vandaan? Willen politici het antwoord daarop wel weten? Want zal niet blijken, dat die problemen samenhangen met de sociaaleconomische organisatie van de maatschappij die zij nu juist niet willen veranderen…

Het andere vraaggesprek gaat ondermeer over de kosten van het Franse presidentschap van Sarkozy. Aan het woord is de cijferende historicus René Dosière. Wat kost Sarkozy de belastingsbetalers? Voor een verplaatsing van hem in Frankrijk wordt gemiddeld 450.000 euro neergeteld (hij trekt gemiddeld twee keer per week het land in; telkens zijn ongeveer 1000 politieagenten in de weer).

Sarkozy wilde zijn eigen vliegtuig. Kosten 259 miljoen euro (in plaats van de begrootte 179 miljoen). Daarin is bijvoorbeeld een geluidsdichte deur gemonteerd van 1 miljoen euro. Zo is er nog al wat idiotie te noemen. Het is woede opwekkend allemaal. Niet echt raar dat Siné zijn eigen rubriek eindigt met: ‘Vive Ravachol !’.

Ander onderwerp. Frankrijk telt drie en half miljoen ‘slecht behuisden’ (eigenlijk is er sprake van ‘daklozen’). Bij een cartoon met een krot leest men de uitroep ‘Wij hebben de oplossing’ en die luidt: ‘Verboden arm te zijn’.

De heftigste cartoon in dit nummer is wel:

Spaans rechts is begonnen met korten op de sociale rechten.

[ThH]

SINÉ MENSUEL nr. 5, januari 2012.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: