Skip to content

Handboek Communicatie-Guerrilla

09/05/2012

Het leven wordt bedreigd door de reclame-guerrilla van het bedrijfsleven en door de regel-guerrilla van de overheid. Zijn deze vormen van guerrilla in hun tegendeel te keren? Het boek van de autonome a.f.r.i.k.a.gruppe, Luther Blissett en Sonja Brünzels geeft onder de titel ‘Manuel de communication-guérilla’ antwoord op die vraag.

De auteurs gelden als inspiratoren van bewegingen die antireclame activiteiten ontwikkelen en politieke grappen en happenings uitvoeren. Voor die bewegingen zijn vele namen bedacht zoals ‘psycho-informatie piraten’, ‘mediatieke terroristen’, ‘agenten van semiotieke guerrilla’ enzovoort.

Onder de door hen voorgestane communicatie-guerrilla vatten de auteurs andere vormen van politieke strijd, dan die reeds heel lang in de sfeer van het politiek activisme in gebruik zijn. De communicatie-guerrilla richt zich op de modern-feodale structuren en uitingen in onze maatschappijen, zoals die zich openbaren in nationalisme, seksisme, patriarchaat, racisme en de kapitalistische productiewijze.

De feodale structuren en uitingen daarvan zijn te herkennen in een ‘culturele grammatica’, die zich als ‘dominante orde’ vertoont. De communicatie-guerrilla heeft tot doel de ‘culturele grammatica’ te laten ‘ontploffen’, bijvoorbeeld door ‘omkering’. Ze maakt dus een dissident gebruik van die grammatica en interpreteert de ‘tekens’ ervan op een getordeerde wijze. Dit moet dan een subversieve werking hebben.

In wat hier wordt beschreven is niet vreemd dat de auteurs het situationisme als voorloper erkennen en Guy Debord tot een van hun voorlopers verklaren (over situationisme en Debord, zie de AS nr. 134-135). Zo bezien behoren ook de Berlijnse krakers van Kommune-1, de Yippies en de Amerikaanse ‘billboard bandits’ tot de voorlopers. De communicatie-guerrilla vormt niet één beweging en kent evenmin een permanent bestaan. Het wordt bedreven.

Na een inleiding waarin de terminologie wordt verklaard, is de rest van het boek opgebouwd uit korte hoofdstukken, waarin een eindeloze hoeveelheid verschillende typen ‘acties’ wordt beschreven. Daarbij ontkomt de oudere Nederlandse lezer niet aan zijn of haar herkenningsmomenten, zoals die van de Provo-tijd (1965-1967). In die tijd vormden de ‘happening’ en de ‘ludieke actie’ uitingen van communicatie-guerrilla. De toenmalige gezagsdragers, de politie, de geheime dienst, ze begrepen er niets van, lieten zich telkens weer op het verkeerde been zetten…

Ik moet daarbij ook denken aan de ‘verzetsbeelden’ van de Dordtse beeldend kunstenaar Wil Ferwerda (1941). In 1965 joeg hij de burgemeester van Gorinchem, Ridder van Rappard, in de gordijnen naar aanleiding van een solotentoonstelling in die gemeente. De fatsoensridder vond de kunstuitingen van Ferwerda ‘aanstootgevend’. Het was ook de bedoeling dat ze dat waren, kan je zeggen. Want met zijn stijl die Ferwerda Bizarisme noemde, wilde hij op afschrikwekkende wijze de gekooide en gekerkerde massamens laten zien.

Een aantal jaren later werkte hij in zijn Dordtse atelier aan de genoemde ‘verzetsbeelden’ (en leerde ik hem kennen in de redactie van het in Dordrecht uitkomende AXI-Bulletin). De bedoelde beelden drukten niet alleen verzet uit, maar ze waren ook te verzetten (op te pakken en op een andere plek in de stad te plaatsen), zodat ze eens hier en dan weer daar opdoken…

Wie op zoek is naar andere vormen van actie dan de gebruikelijke doet in het besproken boek vast inspiratie op. Er wordt voor dat doel een hele reeks van methoden en technieken behandeld, zoals subvertising (‘advertisment’ en subverting’ in elkaar geschoven). In Duitsland werd dat toegepast bij de reclame voor een bepaalde kruidenbitter. De slogan op reclameborden over Jägermeister werd gewijzigd in ‘Ik drink Jägermeister omdat mijn dealer in de gevangenis zit’. In Italië maakte men ervan ‘Ik drink Jägermeister omdat Seveso vol met dioxine zit’ (Seveso, een Italiaanse gemeente waar zich in 1976 een chemische ramp voltrok).

Thom Holterman

Autonome a.f.r.i.k.a. gruppe, Luther Blissett, Sonja Brünzels, Manuel de communication-guérilla, Éditions La Découverte, Paris, 2011 (in het Duits verschenen in 1997; nu in het Frans vertaald), 178 blz., prijs 16 euro.

[Beeldmateriaal van de Rotterdamse dichter en illustrator Manuel Kneepkens]

Demonstratie Tegen Wapengigant EADS: 31 mei Amsterdam

07/05/2012

EADS is een van de grootste Europese wapenbedrijven. Van de totale omzet van bijna 50 miljard euro in 2011 werd een kwart aan wapenhandel verdient. Een speciaal onderdeel van EADS is belast met het maken en onderhouden van de Franse kernwapens.

EADS levert aan militairen over de hele wereld, onder meer aan India & Pakistan,  Colombia, Saoedi-Arabië en Kazachstan. Berucht zijn de leveringen aan Libië: EADS had een handelskantoor in Tripoli dat halsoverkop gesloten werd toen westerse troepen gingen optreden tegen Khadaffi. Overigens maakten die westerse troepen ook gebruik van EADS
wapens.

Wat bij EADS ‘ruimtevaart’ heet is vooral de ontwikkeling van militaire satellieten, om ook oorlog in de ruimte te kunnen voeren. Ook probeert EADS een plek te veroveren in de markt voor drones, de onbemande vliegtuigen die nu al dood en verderf zaaien in Pakistan, Afghanistan en Palestina.

EADS heeft vestigingen in heel Europa. Het hoofdkantoor zit in Nederland. De jaarlijkse aandeelhoudersvergadering vindt plaats in Amsterdam.

Meer over EADS op de website http://www.stopeads.nl <http://www.stopeads.nl/&gt;

en op YouTube Verdienen aan wapenhandel; zien? klik HIER.

*Doe mee!* *Demonstreer tegen deze wapengigant. Op donderdag 31 mei van 9.30 tot 11.00
wachten wij de aandeelhouders met spandoeken op als ze naar hun vergadering gaan. Ben je in de gelegenheid, kom dan ook en neem je spandoek of vredesvlag mee. EADS vergadert in het Okura Hotel, Ferdinand Bolstraat 333 te Amsterdam.

Meer info bij info@stopwapenhandel.org

Uitzonderingsstaat : Van De Uitzondering Het Algemene Gemaakt

06/05/2012

Veiligheidsstaat, zelfmoordstaat. Zo luidt de kop boven een redactioneel van de eindredacteur en filosoof Jean Birnbaum, van het Franse Le Monde des LIVRES van 2 maart 2012. De aanleiding is het verschijnen van een boek onder de titel Raadsels en complotten van Luc Boltanski en vervolgens de omvangrijke publicatie over de paranoia van gezagsdragers (van groot tot klein, van hoog tot laag) door de onderzoeksjournalist David Dufresne getiteld Tarnac, magasin général. Birnbaum sluit zijn redactioneel af met de zin: ‘Een staat verraadt zichzelf als hij publieke vrijheden opruimt en van de uitzondering het algemene maakt’.

Tarnac

Dit is de naam van een onbetekenend dorp ergens in Frankrijk. In dat dorp had een aantal jongeren enkele jaren geleden het gesloten kruidenierswinkeltje heropend. ‘Magasin général’ in de titel van het boek van Dufresne verwijst naar dat winkeltje. De bedoelde jongeren die het beheerden hadden zich gevestigd in een oude boerderij en bedreven tevens kleine agrarische activiteiten, zoals het houden van geiten.

Maar ze werden ook in de gaten gehouden door de geheime Franse politie. Omdat zij verdacht werden van terroristische activiteiten werden zij, met in het geniep geplaatste camera’s, bespied door die dienst en werd de telefoon van het ‘magasin général’ zonder autorisatie  afgeluisterd.  Vanwege de verdenking zijn ze in november 2008 ’s morgens vroeg onder grote mediatieke belangstelling en onder gebruikmaking van intimidatie met buitensporige geweldsmiddelen van bed gehaald.

Het boek van Dufresne gaat over deze affaire (in het boek zijn daarvoor vele officiële documenten opgenomen). Nu, bijna vier jaar later is het meer en meer duidelijk dat het om een ‘lege’ zaak gaat. De laatste onderzoeksrechter heeft er inmiddels de brui aan gegeven.

Hoe heeft dit allemaal zover kunnen komen? Waren de algemene inlichtingen van de prefectuur van politie van Parijs (die zich met antiterrorisme in heel Frankrijk bezighoudt) niet gemanipuleerd? De vraag stellen is hem beantwoorden, zoveel is duidelijk. Over deze affaire, zie verder de site http://www.soutien11novembre.org/ .

BVD / AIVD

Een staat zou geen staat zijn wanneer ook in Nederland niet eveneens hele rare dingen gebeuren als het om verwerving van ‘inlichtingen’ gaat. Roel van Duyn heeft zich erin verdiept wat er allemaal voor onzin over hem en de bewegingen, waarvan hij deel uit heeft gemaakt, is genoteerd door ‘veiligheidsdiensten’ (BVD eerst, daarna AIVD). Hij heeft dat te kijk gezet in zijn boek Diepvriesfiguur.

Roel van Duyn hier voor het ‘Krokus offensief’

Roel van Duyn, alias 106043, presenteert dit als een autobiografie, gepubliceerd ‘in samenwerking met de AIVD’. Het boek is vooral een politieke biografie, waarin de nadruk ligt op Van Duyns niet aflatende pogingen om zijn door de BVD en later AIVD aangelegde dossier boven tafel te krijgen.

Al vanaf zijn schooltijd op het Haagse Montessori-lyceum, toen de zeventienjarige Van Duyn een Ban-de-bom demonstratie organiseerde, is zijn politieke carrière nauwlettend in de gaten gehouden. De dossiers die Van Duyn uiteindelijk de laatste jaren van de AIVD kreeg thuisgestuurd, geven een onthutsend beeld van de werkwijze van BVD en AIVD. Van bijeenkomsten van Ban-de-bom, Provo, de Kabouters, Oranje Vrijstaat – organisaties waarin Van Duyn deelneemt – zo blijkt nu, zijn door infiltranten of verklikkers verslagen gemaakt, soms nauwkeurig, dan weer slordig. Soms blijkt dat de verslagenmakers de discussies niet hebben kunnen volgen, of geven ze een persoonlijke mening over personen.

Uit de verslagen van de BVD blijkt bijvoorbeeld dat deze dienst absoluut niet begreep hoe een club als Provo in elkaar stak en welke politieke visie werd uitgedragen. Van het ludieke van Provo begreep men al helemaal niets. Bij de dienst heerste een overdreven angst voor een ‘binnenlandse vijand.’ Provo, en met name Van Duyn, voldeed aan dat vijandbeeld.

Zo is het ook in Frankrijk. Julien Coupat wordt als het ‘brein’ van de Tarnac-groep gezien. Hij is bij voorbaat schuldig. In het Frans heet dat ‘coupable’ vandaar dat de filosoof Alain Brossat zijn boek over de affaire Tarnac noemt Tous Coupat Tous Coupables (Paris, 2009) dat wil zeggen: Allen zijn we Coupat en daarmee zijn we allen schuldig.

De staat heeft dan van de uitzondering het algemene gemaakt. De staat ‘een schoft met een hoge hoed’, zoals ik hem als eerstejaars rechtenstudent door mijn leermeester Ter Heide hoorde noemen.

Thom Holterman (met dank aan Martin Smit)

Anarchistisch Theater

05/05/2012

Op 15 en 16 mei dit jaar zal in Montreal (Canada) het zevende internationale festival van het anarchistische theater (FITAM) plaatsvinden. Daaraan zullen 30 artiesten meewerken die uit diverse windstreken komen, te weten de Filippijnen, Frankrijk, USA en Montreal. Het betreft het enige festival op de wereld dat gewijd is aan anarchistisch theater. Men mag sociaal geëngageerde en provocerende optredens verwachten. De voertalen zijn Frans en Engels. Plaats van handeling: La Sala Rossa, 4848 boul. St-Laurent, 19h30, Montreal.

Het is maar dat u op de hoogte bent van het feit dat er zoiets als ‘anarchistisch theater’ bestaat. Hieronder voor geïnteresseerden nog wat extra informatie. [ThH]

Mardi le 15 mai :

– Le Pigeon voyageur, par Paul Grégoire (Montreal)

– On arrête tout, on réfléchit et c’est pas triste (d’après L’An 01 de

   Gébé), par le  collectif  des Esprits Solubles (Lyon, France)

 – Texas Annie, par the Tooth and Nail Puppetry Front (Burlington, Vermont)

– Plus des subversions, par le Bloc des auteur-e-s anarchistes / Anarchist Writers Bloc (Mtl)

Mercredi le 16 mai :

 – Out at Sea, by Slawomir Mrozek, joué par la troupe Dulaang Filipino (Manila,

    Phillipines)

– Paris Banlieue, par Tom Nanty (Paris, France)

– Anar Ecoute par Les Anarchistes Anonymes (Mtl)

– Emma Goldman, where are you now? par All the Fixings (Mtl)

– Science & Vie, Madame, par No fun marguerite (Mtl)

Le FITAM fait partie du Festival de l’Anarchie de Montréal qui inclue notamment le Salon du Livre Anarchiste de Montréal, les 19 & 20 mai 2012.

INFO:

festivaltheatreanarchiste@yahoo.ca

http://www.anarchistetheatrefestival.com

De Monarchie, Een Rotterdamse Kwestie (?)

03/05/2012

[Lezing uitgesproken door de Rotterdamse dichter Manuel Kneepkens op 29 April 2012 in het theater van de boekhandel Donner te Rotterdam]

Morgen, 30 April, is het Koninginnedag. Dan gaat Nederland weer koekhappen en zaklopen. Alsof we niet in de tijd van de games, maar nog rond 1813 leven…. Het jaar dat Willem Frederik van Oranje-Nassau, zoon van ex-stadhouder Willem V, vanuit zijn ballingsoord Engeland landde in Scheveningen zich gewillig liet uitroepen tot ‘Soeverein Vorst’ en later tot Koning van Nederland.

Aan dit feit lag eigenlijk enkel de activiteit van èèn man ten grondslag, de Rotterdamse zakenman Gijsbert Karel van Hogendorp. Die had met de edellieden  van der Duijn van Maasdam en van Limburg Stirum een Driemanschap gevormd, en uit kracht  van dat Driemanschap – een eigenlijk geheel uit de lucht geplukte  legitimiteit –  bovengenoemde Willem Frederik verzocht naar Nederland te komen en het koningschap te aanvaarden .

Een klein addertje in het gras voor onze Willem was er overigens wel. Van Hogendorp  had het ontwerp van een grondwet op zak, dat eenmaal uitgewerkt, Koning Willem geacht werd te ondertekenen. Want geregeerd worden door een absolute monarch, dat had van Hogendorp wel begrepen uit ’s lands bittere ervaringen met Napoleon, dat kon Nederland maar beter niet meer hebben.

Van Hogendorps motivatie om een constitutionele monarchie in het leven te roepen was,  zijn  overtuiging dat zo’n monarchie goed zou uitpakken voor het zakenleven, het Rotterdamse zakenleven in het bijzonder. En op dat punt stelde de nieuwe koning inderdaad niet teleur.

Willem I is terecht onze geschiedenis ingegaan als “de koning-koopman”. Hij heeft vele projekten van handel en nijverheid geëntameerd. Dank zij hem werd onder andere een uitgebreid stelsel van kanalen gegraven, waarvan het bekendste de naar hem vernoemde Zuid-Willemsvaart is.

Sommigen van die projecten pakten financieel zeer gunstig uit, zoals de Nederlandse Handelmaatschappij, waarvan de vaak ethisch dubieuze, maar zeer winstgevende activiteiten in Ned. Indië genoegzaam bekend zijn. Voor het huidige steenrijk zijn van de Oranjes is daar toen de basis gelegd.

We gaan nu even op zevenmijlslaarzen door de geschiedenis en arriveren in het omineuze jaar 1918. Eind Eerste Wereldoorlog. Woelingen alom. In het verre Rusland sovjetiseert Lenin het Tsarenrijk. En in Duitsland wordt het Keizerrijk afgelost door de Weimarrepubliek onder leiding van de sociaal-democraten Ebert en Scheidemann. Zouden de onlusten naar Nederland overslaan? Het Rotterdamse zakenleven maakte zich grote zorgen….

Op zaterdag 9 november 1918,  het begin van wat later de Rode Week genoemd zou worden kreeg Pieter Jelle Troelstra, de Friese dichter en jurist, leider van de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij, de SDAP, een telefoontje van havenvakbondsman  Arie Heijkoop uit Rotterdam. Deze deed hem verslag van een gesprek, dat hij die dag had gevoerd, met Nijgh, voorzitter van de Rotterdamse werkgevers in de Scheepvaart.

Nijgh hoopte na ‘l’Armistice “ snel het Rotterdamse handelsverkeer met het Duitse achterland te hervatten en hij wilde die nieuwe handelskansen niet verziekt zien door mogelijke opstandigheid onder de havenarbeiders. Hij toonde zich, tot verbazing van Heijkoop bereid, met de SDAP samen te werken voor een ordelijke machtsoverdracht…

Nijgh introduceerde Heijkoop vervolgens bij de toenmalige burgemeester van Rotterdam Zimmerman. Ook deze achtte het onwaarschijnlijk dat de revolutie bij de Nederlandse grens  zou stoppen. En ook hij bleek maar al te bereid aan ‘een ordelijke machtsoverdracht’ mee te werken…

Dat juist de toenmalige burgemeester van Rotterdam de situatie zo somber inzag, lag niet alleen aan diens geringe crisisbestendigheid. Doordat de Rijnvaart praktisch stillaag en de zeevaart minimaal was, heerste er grote werkloosheid onder het havenproletariaat. Als de revolutie ergens een kans maakte, dan was het wel in Rotterdam.

Het ongevraagde aanbod van Rotterdam om samen te werken met de leiding van de SDAP tot overdracht van de macht, heeft Troelstra waarschijnlijk gesterkt in zijn overtuiging dat er in Nederland ook zoiets als een revolutionaire situatie bestond net als in Duitsland. Dat bleek een vergissing.

Ondanks Troelstra’s vurige toespraken in en buiten het parlement, kwam de revolutie niet echt op gang. Integendeel, er ontstond een succesrijke contrarevolutie!

Op 17 November werd er een nationaal eerbetoon aan koningin Wilhelmina op het Malieveld georganiseerd. Klokslag èèn uur, die middag, kwam daar het hofrijtuig aan met koningin Wilhelmina, prins Hendrik en met als vertederende noot, het jonge, geheel in het wit gestoken prinsesjes  Juliana.

Vlak bij het Malieveld hielden manschappen van het regiment Grenadiers de stoet staande spanden de paarden uit en trokken zelf het rijtuig van de koningin verder!. Vroeger, in de Vaderlandse geschiedenisles op school, is mij altijd voorgehouden dat het hier “ een spontaan eerbetoon “ betrof. Niets is minder waar!. In de Koninklijke Stallen in Den Haag was tevoren dagenlang geoefend… De Rode Week was gelijk over.

De nawerking van het mislukken van Troelstra’s halfslachtige revolutiepoging was groot .De SDAP zou door de andere partijen in de Kamer buiten de regeringsverantwoordelijkheid worden gehouden tot aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog..

Na de Tweede Wereldoorlog is het uitgerekend de PvdA geweest, de politieke opvolger van de antimonarchistische SDAP, die het Koningshuis telkens weer uit netelige situaties gered heeft. (al bleef binnen die partij een anti-monarchistische onderstroom bestaan…). Drees redde het Koningshuis in de Hofmans-affaire, Den Uyl in de Lockheed-affaire en Kok in de affaire Zorreguieta.

Rood dat vergeelt wordt oranje

Maar dit terzijde.

Welke conclusie moet nu getrokken worden uit  de gebeurtenissen van ‘1918’? Wel, die conclusie kan niet anders zijn dan dat de Oranjeliefde bij het Rotterdamse zakenleven er niet diep in zit. Als het in het belang van de handel is om het Koningshuis over boord te zetten, dan ziet men er blijkbaar geen been in dat ook doodleuk te doen.

“Zaken zijn zaken! “pleegt dan ook de Rommeldamsezzakenman Bul Super te pas en te onpas   te zeggen in de Marten Toonderstrip “Ollie B.Bommel”. En Rommeldam is een verbeelding van het vooroorlogse Rotterdam, Toonders geboortestad. Zoveel is duidelijk “Zaken zijn zaken! “ziedaar in drie woorden: Rotterdam!

Weer trekken wij onze ´historische zevenmijlslaarzen’ aan, passeren soepel de Rotterdamse zakenman Ruud Lubbers, liefst twaalf jaar de politieke sparringpartner van koningin Beatrix, en belanden in het omineuze jaar 2002. Toen werd de Rotterdamse zakenman Pim Fortuyn vermoord, Een zzp-er die hard op weg was minister-president van Nederland te worden.

Pim Fortuyn was actief lid van het Republikeins Genootschap, een gezelschap van gefortuneerde zakenlieden  (Pierre Vinken, etc.) en een enkele journalist (Martin van Amerongen), dat onder genot van een goede sigaar en een goed glas wijn, afstevende op de afschaffing van het Koningshuis…

Of Fortuyn, eenmaal minister-president, daadwerkelijk stappen in die richting zou hebben ondernomen, zullen we nooit weten. Het mag worden betwijfeld. Volgens butler Herman was Fortuyn op den duur enkel nog bezig was  met de vraag, welke pak hij zou dragen als hij, als minister-president  naast Majesteit op de trappen van het paleis Huis ten Bosch samen met zijn kabinet zou moeten poseren voor de staatsiefoto…

Met Fortuyn heeft het anti-monarchistisch denken plots wortel geschoten aan de rechterkant van het politiek spectrum, waar het toe dan toe ongekend was. PVV-leider Wilders _  Pim Fortuin met een pruik op – heeft immers ferm het anti-monarchistische stokje overgenomen.

In 2007, in haar Kersttoespraak stelde koningin Beatrix het volgende:

Een houding van tolerantie komt spanningen en conflicten te boven en dat is historisch gezien de kracht van Nederland gebleken. Vandaag zien we, helaas, juist een neiging de tegenstellingen te verscherpen/ Grofheid in woord en daad tast de verdraagzaamheid aan. Discussies ontaarden in verharde verhoudingen. In zo’n sfeer worden mensen  al snel als  groep over een kam geschoren en worden vooroordelen als waarheid aangenomen. Daarmee erodeert de gemeenchapszin.

Wilders betrok deze brave woorden onmiddellijk op zichzelf: “Ik vind dat Majesteit de regering moet worden uitgestuurd! Dit is een politieke uitspraak tegen mij, waarin het multi-culti-ideaal wordt opgehemeld, door iemand die niet gekozen is en die ik er politiek niet op kan aanspreken.”

Kortom, republikeinse sentimenten zij niet langer het privilege van links ( D66, Groen Links, SP en een deel van de PvdA) maar worden nu vele malen ongezoutener door rechts, concreet door de  leider van de rechtspopulistische PVV, geventileerd.

Zo onbegrijpelijk is die vijandigheid van het rechtspopulisme ten opzichte van het Koningshuis overigens niet. Het Fortuynisme van Fortuyn en Wilders bevindt zich  immers onvermijdelijk in concurrentie met het  sinds jaar en dag in Nederland bestaande Oranje –populisme.

Het heeft immers dezelfde grondslag. Er is een ‘Leider’, die zich vereren laat door een niet al te nadenkend ‘Volk’.  Die verhouding is niet rationeel, maar diep-emotioneel. Het Fortuynsprookje en het Oranje-sprookje horen tot hetzelfde Sprookjesboek. De kracht van het  Oranje- sprookje is echter door het afstandelijke, antipopulistische  optreden van koningin Beatrix verzwakt. Tekenend is de uitspraak die zij, tien jaar geleden op TV deed tegen haar interviewster Maartje van Weegen.

“Populariteit heeft iets vluchtigs, oppervlakkigs, en tijdelijks”. De boodschap was duidelijk. Daar ging Majesteit  zich niet aan bezondigen. Maar daarmee ontheemde zij haar aanhang! . Mede daardoor kreeg een  pseudo-prins Pim Fortuyn, eveneens bewoner van een paleis, namelijk het Palazzo di Pietro aan het G.W.Burgerplein alhier in Rotterdam, zijn kans. Het gezag van het Koningshuis is onmiskenbaar afgebrokkeld. Het volgt daarin overigens een trend. Ook Parlement en Magistratuur blijken in onze mediacratie eveneens aan ernstige erosie  onderworpen. Er is niet veel meer heilig in Nederland. Is het Oranjehuis op weg naar het einde?

Niet op korte termijn. Het huwelijk van de kroonprins met Argentijnse Maximà was een gouden greep. Maximà is heden zelfs verreweg de meest populaire ‘Oranje”. Voor schattige, fotogenieke  nachwuchs heeft zij inmiddels ook al  gezorgd: de drie “ Zeg eens Aaa!-prinsesjes”. Nee, voorlopig zijn we niet van Oranje af.  Maar eens zal het er toch van moeten komen.

Dat iemand benoemd wordt tot het hoogste staatsambt op grond van erfopvolging, verdraagt zich nu eenmaal niet met de idee van democratie. Daarvan is toch een van de kenmerken dat iedereen zich vrijelijk kandidaat kan stellen (en gekozen kan worden) tot elk politiek ambt.

Vroeg of laat zullen wij dus afscheid moeten nemen van de monarchie – want pas op dat moment hebben wij een voldragen democratie. Het is niet anders. Zijn we ook gelijk af van de pijnlijke commotie die telkens optreedt  wat de keuze van een lid van het koninklijk huis betreft inzake zijn liefdespartner, in het bijzonder geldt dat voor de keuze van de kroonprins of de kroonprinses. Om u geheugen op te frissen:  Claus heraus! Maximá :Foute vader. Om over Prins Bernhard maar te zwijgen.

Het afschaffingsscenario

Tot slot de vraag: De Nederlandse monarchie is er  gekomen dankzij Rotterdam (van Hogendorp !)  zal zij ook eindigen  dankzij Rotterdam ?

Wie weet …Zo zijn wij hier vandaag in hartje Rotterdam, getuige een unieke gebeurtenis, namelijk  van de uitreiking van een antimonarchistische cd! De  Oranje Blues van Elsbeth Lambermont! Kortom, als het ergens niet ongepast is om de goegemeente eens een afschaffingsscenario voor  te leggen, dan is het wel hier en nu. Ik zal dan ook dit scenario “het Rotterdams scenario” : noemen. Ere de stad, die ere toekomt. Ik  knoop daartoe aan bij het gedachtegoed van Mahatma Gandhi.

Gandhi zei tot de Engelsen in de Jaren Twintig van de vorige eeuw: “India moet onafhankelijk worden. U, Engelsen, u moet vertrekken. Het wordt tijd dat wij onszelf gaan regeren.” “Maar, “ vervolgt hij, en dan komt het geniaal-humane van Gandhi: `het gaat niet alleen om onze onafhankelijkheid, het gaat erom dat wij afscheid nemen van elkaar als vrienden.“

Oranje en Nederland moeten van elkaar afscheid nemen als vrienden. We hebben tenslotte een lange geschiedenis met elkaar. Oranje moet weg, maar het dient wel respectvol te gebeuren. Er is al hufterigheid genoeg in Nederland vandaag de dag. Dat betekent dat het “ wederzijds ontwenningsproces” het best gefaseerd gebeuren kan..

Om te beginnen dient het koningschap ceremonieel te worden (Eerste fase). Geen rol voor de koning in de kabinetsformatie, geen voorzitterschap van de Raad van State, geen lid van de regering. En… belasting betalen als iedereen…

Al ‘werkenderwijs’, om die overbekende uitdrukking van Beatrix-fan Ruud Lubbers eens te gebruiken, zal uit de ceremoniële fase, dan de afschaffende geboren moeten worden. Dat is dus een kwestie van tijd. Ook al omdat de broodnodige grondwetswijziging moet worden voorbereid. En grondwetswijziging vergt nu eenmaal  heel  tijd gedoe in Nederland, want onderweg door de Tweede en Eerste Kamer kan er met zo’n voorstel tot grondwetswijziging heel wat misgaan. Zie de gang van zaken bij de “gekozen burgemeester”. Dat kroonjuweel van D66 is zojuist zowaar weer eens door die partij uit de kast gehaald.

En niemand die klaarblijkelijk  beseft, dat dat zogeheten kroonjuweel in feit een afschaffingsvoorstel van de monarchie is in vermomming! Immers het behelst niet alleen het direct kiezen van onze burgemeesters maar ook van onze  hoofden van provincies, die dan natuurlijk niet meer Commisarissen van de Koningin kunnen heten. Maar wat van dan af dan wel? Volkscommisarissen ?  Dat is, helaas, een al te  vanuit wijlen de ( Stalinistische) Sovjet Unie. Dus dat kan niet. Een  klein probleempje waar D66  zich tot heden niet het hoofd over heeft gebroken. Mijn voorstel : Laten we ze gouverneurs noemen .Nu toch al de gebruikelijke   aanspreektitel in Limburg van de CvK  . Leuk voor Wilders heeft die ‘Venlose boy’ ook wat.  En bovendien  is gouverneur  in onze zusterstaat België als sinds jaar en dag de titel van het hoofd van een provincie.

Kijk, dat democratiseringsgolfje van de gekozen burgemeester en het gekozen hoofd van de provincie zal onvermijdelijk vroeg of  laat over de bordestrappen van Huis Ten Bosch spoelen. Dat kan niet anders.

De trap wordt hier als het ware vanonder schoongeveegd. Gekozen burgemeester, gekozen hoofd van de provincie … dat ook gekozen staatshoofd! Het beste zou dus zijn als nu met het uit de Grondwet  halen van de benoeming  van de burgemeester en de CvK , gelijk die van het staatshoofd  mee zou worden genomen. Als we dat proces van grondwetswijziging nu inzetten zouden we, zo schat ik in  …rond 2025 presidentsverkiezingen kunnen houden.

Een president, zo stel ik voor, wordt dan voor zes jaar gekozen. En mag zich nog voor een tweede termijn van zes jaar verkiesbaar stellen. Dan is het einde oefening. Dat zou betekenen  dat koning Willem Alexander na zijn abdicatie  als burger W.A. van Oranje Nassau aan de eerste presidentverkiezing zal kunnen meedoen en …die zeer waarschijnlijk  zal winnen. Zeer waarschijnlijk ook de tweede. Dat betekent dat  wij …in  2037  op z’n vroegst  van de Oranjes af zijn .Laat , heel laat! Maar dan is dat wèl op fatsoenlijke wijze gebeurd!

Ik dank u voor uw aandacht

Manuel Kneepkens

ANARCHISM BULLETIN No 47 – April 2012

01/05/2012

 Hieronder treft men aan het door Bas Moreel samengestelde en verspreide Anarchisme bulletin nr. 47. Het bestaat uit twee onderdelen: (1) activiteiten, (2) varia en (3) publicaties. De ‘info’ komt tot Bas uit verschillende windstreken en dus in verschillende talen…

De AS biedt zijn bulletin, onder enkele aanpassingen, aan zoals dat door Bas wordt verspreid.

(1)  Activiteiten

F-MARSEILLES – 5 MAY – BOOK PRESENTATION “SPANISH WOMEN FIGHTING’

Subject: Sara Berenguer’s “Femmes d’Espagne en lutte”.

Portraitss of women Sara Berenguer (b. 1919) has known during theSpanishh civil war or afterwards in exile.

Presentation by Carmen et Germinal Guillen.

Venue: CIRA office, 50 rue Consolat  13001 Marseilles

Time: 5pm

Language: French

Book: Femmes d’Espagne en lutte, le courage anonyme au quotidien de la guerre civile à l’exil, de Sara Berenguer, Atelier de création libertaire, Lyons. 2011, 131 pages, Cover price €14. Also available from CIRA Marseilles. (When ordering here plus postage)

EST-TALLINN – 25-27 MAY – FIRST BALTIC ANARCHIST GET-TOGETHER

Get-together on the occasion of the spring session of the NATO Parliamentary Assembly in this capital of Estonia.

There will be discussions on the NATO, a demonstration against the NATO, other discussions, book presentations, literature tables.

For visitors from outside Tallinn there will be free accommodation and vegan meals.

Info  :

bam2012@riseup.net

BAM2012@Facebook

http://www.bam2012.org

Donations are welcome on

MTÜ ARMAS
A/A: 221054306306 
IBAN: EE90 2200 2210 5430 6306
SWIFT: HABAEE2X
Payment description: DonationD-ALTMARK – 12-19.9 – CAMP AGAINST ANTI-INSURGENCE TRAINING CENTREThe 233sqkm training centre run by the private company Rheinmetall is situated between the cities Magdeburg and Salzwedel.

On the terrain imitation villages and cities/towns are under construction in which army units from Germany and befriended countries are trained in counter-guerrilla and other counter actions.

The camp is an occasion to discuss the issues connected with this kind of training.

Info: http://www.warstartsherecamp.org

(at the time of circulating this bulletin one doesn’t find any more details than the name of the initiative, no contact address at all. But if you contact the secret services of your country they will certainly be able to tell you who are behind this initiative.)

 (2)  Varia

ANARCHISM IN FRANKFURT ON THE MAIN

See how they dare write about anarchism in Germany’s financial capital :

http://www.faz.net/aktuell/feuilleton/linke-utopien-wer-hat-angst-vor-anarchismus-11627790.html

http://www.faz.net/aktuell/wirtschaft/wirtschaftswissen/die-geschichte-des-geldes-von-der-muschel-zum-papier-11066486.html

ARRESTED FOR COMPLAINTS ABOUT TORTURE

To-day the police of the village Warenikowskaya in the Krasnodar area arrested Witali Kustov, who had told the “Novaya Gazeta” newspaper about the way the police had tortured him. They had applied electric shocks to his hands to obtain the declarations they wanted. After the story in “Novaya Gazeta” the authorities had started an investigation.

Now the police took him to court charging him with drunkenness in a public space, and the court sentenced him to 10 days of administrative arrest.

Another inhabitant of Warenikowskaya, Sergey Medwesh, told the “Novaya Gazeta” that the police had tried to put a bottle in his behind. This case was also investigated by the authorities.

Sergey Medwesh added that a member of the commission that investigated his complaint, one Romanchenko, was in the room where he was tortured!

Novaya Gazeta 5.4.2012

Source : http://www.novayagazeta.ru/news/55732.html

ANARCHISM IN LATIN AMERICA

Special issue of the German language ILA bulletin

Address and info:

Heerstraße 205, 53111 D-Bonn

Tel. 0228-658613,

Fax 0228-631226,

E-Mail: vertrieb@ila-bonn.de 
Internet: http://www.ila-web.de

64 pages, €5,00 (cover price?, perhaps plus postage)

A-VIENNA – LAND SQUATTING

On the 17th of April a group of people started planting and sowing vegetables on an unused field in a suburb of the city of Vienna owned by the State real estate company (Bundesimmobiliengesellschaft), for which this company is seeking the most profitable use.

For information about this initiative go to http://www.streifzuege.org/2012/land-denen-die-es-bewirtschaften

BY-MINSK – 24 MARCH – FOOD NOT BOMBS CONCERT MARRED BY ARESTS

Info:

http://a3yo.noblogs.org/post/2012/03/27/repression-against-food-not-bombs-concert-participants-in-minsk-belarus/

On the 24th of March a concert in solidarity with Food Not Bombs Minsk was attacked by police with around 100 young people arrested and several injured according to the charta97 news portal. Those arrested are accused of minor hooliganism, as per article 17.1 of the Administrative Code of the Republic of Belarus :

http://charter97.org/en/news/2012/3/27/49841/

Video of the police raid :
http://charter97.org/en/news/2012/3/27/49851/

(3) Publicaties

FRENCH LANGUAGE PUBLICATIONS

For the April list published by CIRA Marseilles go to

https://mail-attachment.googleusercontent.com/attachment/?ui=2&ik=9a35dedeef&view=att&th=136af75e99c832bb&attid=0.1&disp=vah&safe=1&zw&saduie=AG9B_P8YsJ3D5CgvR6LulZeGqYsM&sadet=1335616368833&sads=9wJ8DTL7ZFiAHiQCci4mQkigxr0

If this proves inaccessible, go to CIRA Marseilles’ website http://cira.marseille.free.fr

or write to them at cira.marseille@free.fr

SUCCESSFUL REVOLUTIONS

What to think of this position found in the Swiss Neue Zuercher Zeitung:

Genauso wie Kriminalität ist politischer Aktivismus eine Freizeitbeschäftigung, die mit anderen in Konkurrenz steht. Revolutionen haben dort Erfolg, wo viele junge Menschen unterbeschäftigt sind.

See : http://www.nzz.ch/nachrichten/panorama/vom-sofa-aus-gibt-es-keine-revolution_1.16334539.html

In my translation:

As crime, political activism is a leisure time activity competing with other activities. Revolutions are successful in countries where many young people are underemployed.

The idea reminds me of the Russian superfluous of Bakunin’s times, perhaps including Bakunin himself. His contemporary Pawel Wasilyewich Annenkov wondered what Bakunin would have done with his life had he not become a revolutionary. (The book in which I found this is in Wolfgang Eckhardt’s library in Berlin.)

Brutal attacks will show that I’m not the only reader of this bulletin.

29 April 2012

Kuba Waskowski

De Uitvinding Van De Crisis: Zwendel Betreffende Een Toekomst In Nood

30/04/2012

‘Men laat ons geloven dat zij die beslissingen namen geen andere keus hadden en dat keuzes onvermijdelijk waren. Het resultaat is dat niemand meer gelooft in een aanvaardbare toekomst. De fout ligt wel bij de banken, maar toch moeten ze worden gered omdat anders het hele systeem in duigen valt’, aldus Lukas Stella in zijn boek De uitvinding van de crisis.

We hebben die geluiden nog niet zo lang geleden uit de mond van directbetrokkenen gehoord, bij het uitkomen van het rapport van de parlementaire enquêtecommissie De Wit, inzake het redden van ABN-Amro/Fortis. Iedereen is blijven zitten, de zaken zijn niet veranderd. Die nemen immers geen keer. Ook nu niet. Dit maakt eens te meer duidelijk dat de banken als grote groep financiers zich tot quasi onoverwinnelijke sociaaleconomische oorlogsmachines hebben ontwikkeld. En de rekening wordt bij de bevolking neergelegd.

Dan te bedenken dat het grootste deel van de internationale financiële stromen onzichtbaar zijn, oncontroleerbaar dus en vrij van belastingplicht. Want het financiële verkeer verloopt nog steeds via de belastingparadijzen. De langs die weg gevormde financiële aristocratie laat zich niet controleren door de staten. Die staten worden juist gevangen gehouden met de schulden die de financiële aristocratie daar dumpt. Verder houdt de zweep van de kredietbeoordelaars ze in bedwang…

Hoe kan de ophoping van geld plaatsvinden? Het is het effect van kapitalistisch handelen en berust op het kapitalistische systeem van de private eigendom van de productiemiddelen, van de loonslavernij en de opbrengsten die van de meerwaarde van het werk als winst wordt afgeroomd, van de accumulatie van geld en kapitaal, van de beurzen en de financiële speculaties… Zie daar een korte samenvatting van de gedachtegang van Lukas Stella.

Zijn wijze van werken is die van poneren van bekende zaken en het aaneenrijgen van citaten van allerlei bekende persoonlijkheden uit de politiek, de sociale wetenschappen en de filosofie. Een andere werkwijze is die van Marc Roche. Deze informeert in zijn ook op deze site besproken boek, over het ‘onderwereldkapitalisme’.

 Het boek van Stella heet in de traditie van het ‘situationisme’ te passen (de oud situationist Raoul Vaneigem komt men geciteerd tegen). Kortom, lees het boek van Stella in de lijn van de andere situationist, Guy Debord, diens De spektakelmaatschappij, zo wordt door een recensent aangeraden (Nederlandse uitgave van 1976; die ook herhaaldelijk wordt geciteerd; over Debord en het situationisme, zie de AS nr. 134-135).

Verwacht geen boek waarin wordt getheoretiseerd. Wel wordt er gedeconstrueerd, om de lezer zo middelen te verschaffen om een beter zicht te krijgen op wat er rond om hem of haar gebeurt. En om de lust tot veranderen op te wekken. Wie dit soort zaken voor het eerst leest, zal er wellicht mee geholpen zijn. Hij of zij vindt namelijk verwoord wat altijd al gedacht werd. Want ja, we worden belazerd waar we bij zitten.

Zo wordt terecht betoogd dat de crisis geen ‘natuurverschijnsel’ is. Het is een constructie, vrucht van een systeem, het kapitalistische. Hier is de recensent van Rebellyon over het boek aan het woord (zie: http://rebellyon.info/L-invention-de-la-crise,10456.html ). Die vindt dat het boek een ‘klassieker’ moet worden, wat van mij mag, maar ik zie het niet gebeuren. Daar is het niet oorspronkelijk genoeg voor.

Thom Holterman

STELLA, Lukas, L’Invention de la crise. Escroquerie sur un futur en perdition,  L’Harmattan, Paris, 2012,  116 blz., prijs 12,50 euro.